Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Rotterdam, donderdag 18 september 2008, 21:30 uur

We zijn alweer 14 uur op Nederlandse bodem (helaas ….). Het was een erg geslaagde trip met ons kleine mannetje en zeker voor herhaling vatbaar!

Na het schrijven van het vorige verslag werd het toch droog en konden we op weg naar ‘Old Sturbridge’. Op een hxe9xe9l groot landgoed is het leven van New England in de 18de eeuw nagebootst. Het is in een zeer mooie omgeving, zeer groen, het plattelandsleven van vroeger komt er goed tot zijn recht. Bij alle fabriekjes, is er iemand die meer over de werkzaamheden en het leven van die tijd kan vertellen. Het is te vergelijken met het Archeon.

De tickets zijn twee dagen geldig en de volgende morgen gaan we nog even terug, voordat we naar Boston rijden. Om drie uur zijn we op een kamer in Boston. Dat was nog niet zo makkelijk een hotel in deze stad. We willen een kamer midden in het centrum, zodat we tussendoor een keer terug naar het hotel kunnen om Ebbe even te laten slapen. Hotels zitten al vol. Uiteindelijk komen we uit bij eentje die we op internet hebben gevonden.

We gaan direct Boston verkennen. We gaan te voet het centrum verkennen. Hier komen we er achter dat Boston een gigantische studentenstad is, je treft er het ene college na het andere college aan. Later horen we van een Amerikaanse dat de jongeren vanuit heel Amerika in Boston komen studeren. En dat het de studentenstad van Amerika is. Tegen achten zijn we terug op de kamer en is Ebbe toe aan slapen.

De volgende morgen kopen we dagtickets voor het openbaar vervoer. De metro is het oudste openbaar vervoer in Boston en dat is te zien ook. Maar het brengt ons makkelijk van A naar B. We vinden het altijd heerlijk gewoon door de steden te lopen en vanzelf loop je van alles tegen het lijf ….  Tegen enen zijn we weer terug op de kamer, Ebbe is in zijn wagentje al in slaap gevallen en kan nu verder slapen in zijn tentje. Om half vier pakken we weer de metro, nu naar een ander gedeelte van de stad.

De laatste dag, gaan we nog een stukje bezichten van de stad en willen we een stop maken in xe9xe9n van de parken van Boston. We hopen dan dat Ebbe daar dan nog even een tukkie doet……… We vliegen om kwart over zeven.

We gaan met de metro, en een aardige Amerikaanse naast mij, vertelt ons een route die we moeten doen. Ze moet dezelfde halte eruit en wijst ons de weg. We moeten bijvoorbeeld bij de town hall (een hxe9xe9l hoog gebouw) naar binnen en zeggen dat we trouwplannen hebben, dat we geen afspraak hebben, maar dat we graag even de hal van binnen willen bezichtigen. We hebben dan namelijk een mooi uitzicht over de stad. We vonden het lief bedoelt maar hebben deze stappen maar niet ondernomen. Wel de rest wat ze ons vertelt heeft. Het blijkt een heel leuk gedeelte van Boston te zijn ! en eigenlijk jammer dat we het tot vandaag bewaard hebben. De tijd vliegt dan ook voorbij. We relaxen nog even in het park, maar Ebbe ziet zoals altijd veel te veel en heeft geen zin om even een tukkie te doen. Om drie uur zijn we weer bij het hotel en gaan we richting het vliegveld. We gaan precies op tijd de lucht in. Helaas hebben we dit keer gewoon twee stoelen. Maar ik verwacht dat Ebbe wel zal gaan slapen, want dat heeft hij heel de dag nog niet gedaan. Maar hij houdt het vol tot tien uur en dan eindelijk valt hij dan toch in slaap. We hebben dan nog maar drie uur vliegen te gaan ….

We hebben de wind mee en landen een uur eerder dan gepland (7:15). Gert en Tina zijn er al en brengen ons thuis. Ebbe is in de auto in slaap gevallen en kan ik al slapend in zijn eigen bedje leggen. Wij gaan ook nog even een tukkie doen en zetten de wekker om half een. Als de wekker gaat voelen we ons erg belabberd dus nemen maar een verfrissende douche. Dan maken we ook Ebbe wakker, die liever doorgeslapen had…..

Een paar typisch Amerikaanse dingen.  

     En Ebbe zegt tenslotte: 

        See you next time.

Rotterdam, donderdag 18 september 2008, 21:30 uur

We zijn alweer 14 uur op Nederlandse bodem (helaas ….). Het was een erg geslaagde trip met ons kleine mannetje en zeker voor herhaling vatbaar!

Na het schrijven van het vorige verslag werd het toch droog en konden we op weg naar ‘Old Sturbridge’. Op een héél groot landgoed is het leven van New England in de 18de eeuw nagebootst. Het is in een zeer mooie omgeving, zeer groen, het plattelandsleven van vroeger komt er goed tot zijn recht. Bij alle fabriekjes, is er iemand die meer over de werkzaamheden en het leven van die tijd kan vertellen. Het is te vergelijken met het Archeon.

De tickets zijn twee dagen geldig en de volgende morgen gaan we nog even terug, voordat we naar Boston rijden. Om drie uur zijn we op een kamer in Boston. Dat was nog niet zo makkelijk een hotel in deze stad. We willen een kamer midden in het centrum, zodat we tussendoor een keer terug naar het hotel kunnen om Ebbe even te laten slapen. Hotels zitten al vol. Uiteindelijk komen we uit bij eentje die we op internet hebben gevonden.

We gaan direct Boston verkennen. We gaan te voet het centrum verkennen. Hier komen we er achter dat Boston een gigantische studentenstad is, je treft er het ene college na het andere college aan. Later horen we van een Amerikaanse dat de jongeren vanuit heel Amerika in Boston komen studeren. En dat het de studentenstad van Amerika is. Tegen achten zijn we terug op de kamer en is Ebbe toe aan slapen.

De volgende morgen kopen we dagtickets voor het openbaar vervoer. De metro is het oudste openbaar vervoer in Boston en dat is te zien ook. Maar het brengt ons makkelijk van A naar B. We vinden het altijd heerlijk gewoon door de steden te lopen en vanzelf loop je van alles tegen het lijf ….  Tegen enen zijn we weer terug op de kamer, Ebbe is in zijn wagentje al in slaap gevallen en kan nu verder slapen in zijn tentje. Om half vier pakken we weer de metro, nu naar een ander gedeelte van de stad.

De laatste dag, gaan we nog een stukje bezichten van de stad en willen we een stop maken in één van de parken van Boston. We hopen dan dat Ebbe daar dan nog even een tukkie doet……… We vliegen om kwart over zeven.

We gaan met de metro, en een aardige Amerikaanse naast mij, vertelt ons een route die we moeten doen. Ze moet dezelfde halte eruit en wijst ons de weg. We moeten bijvoorbeeld bij de town hall (een héél hoog gebouw) naar binnen en zeggen dat we trouwplannen hebben, dat we geen afspraak hebben, maar dat we graag even de hal van binnen willen bezichtigen. We hebben dan namelijk een mooi uitzicht over de stad. We vonden het lief bedoelt maar hebben deze stappen maar niet ondernomen. Wel de rest wat ze ons vertelt heeft. Het blijkt een heel leuk gedeelte van Boston te zijn ! en eigenlijk jammer dat we het tot vandaag bewaard hebben. De tijd vliegt dan ook voorbij. We relaxen nog even in het park, maar Ebbe ziet zoals altijd veel te veel en heeft geen zin om even een tukkie te doen. Om drie uur zijn we weer bij het hotel en gaan we richting het vliegveld. We gaan precies op tijd de lucht in. Helaas hebben we dit keer gewoon twee stoelen. Maar ik verwacht dat Ebbe wel zal gaan slapen, want dat heeft hij heel de dag nog niet gedaan. Maar hij houdt het vol tot tien uur en dan eindelijk valt hij dan toch in slaap. We hebben dan nog maar drie uur vliegen te gaan ….

We hebben de wind mee en landen een uur eerder dan gepland (7:15). Gert en Tina zijn er al en brengen ons thuis. Ebbe is in de auto in slaap gevallen en kan ik al slapend in zijn eigen bedje leggen. Wij gaan ook nog even een tukkie doen en zetten de wekker om half een. Als de wekker gaat voelen we ons erg belabberd dus nemen maar een verfrissende douche. Dan maken we ook Ebbe wakker, die liever doorgeslapen had…..

Een paar typisch Amerikaanse dingen.  

     En Ebbe zegt tenslotte: 

        See you next time.

Sturbridge, 13 september 2008, 10:25.

Het regent nu pijpestelen! en het ziet er naar uit dat het dat de hele dag blijft doen. Gisteren zijn we een stuk teruggereden om vandaag x93old Sturbridgex94 te gaan bezoeken. Vorige week hadden we dat al willen doen, maar waren de voorspellingen 90% kans op neerslag. Toen hebben we het uitgesteld naar nu, maar oeps het weer is nu vxe9xe9l slechter. Ach hebben we eens een hxe9xe9l relaxed dagje is ook wel lekker, gewoon niets kunnen doen! Gaan we ook maar een tukkie doen als Ebbe zo een tukkie gaat doenx85.

In de Scottisch Inn, waar we nu verblijven hebben we een top internetverbinding, dus dat is handig. In het huis op Cape Cod hadden we nauwelijks verbinding, soms met geluk en alleen in de morgen. Achteraf is het erg handig dat we de laptop bij ons hebben, zo kunnen we van te voren even hotels opzoeken waar we weer naar toe gaan.En ook de weersverwachting even nagaan is erg makkelijk.

Hier nog even wat fotox92s van het huis. Het was goed vertoeven daar, jammer van de wat rommelige start. Gelukkig is Ebbe het ook leuk gaan vinden.

36 Fairfield, Falmouth

We hebben voor Ebbe voor een klein opblaas zwembadje gezocht, maar gek genoeg kennen ze dat hier niet. Met deze gevulde emmer met water en zijn andere speeltjes zorgt ie zelf voor zijn eigen plezier.

Het is donderdagmorgen, de wekker staat vroeg, want we moeten 2 uur rijden naar Provincetown, het uiterste puntje van Cape Cod. Vandaar vertrekt de boot om de walvissen te gaan bekijken. Om 8:30 rijden we weg. Ebbe doet onderweg gelukkig nog een tukkie, want de rest van de dag zal er weinig van komen. Aangekomen te Provincetown kunnen we de auto op een grote x96 speciaal ingerichte – parkeerplaats parkeren. P-town staat bekend om zijn homo scene. Als homo of lesbo moet je hier eigenlijk wonen. Het stadje straalt direct een hele leuke sfeer uit. We hebben via internet gereserveerd om 11:00 uur. Het is maar goed dat we hebben gereserveerd, want de boot van 11 uur is al bijna uitverkocht. Voor de zekerheid in de auto toch nog maar een lange broek aangetrokken. De temperatuur stijgt niet verder dan

65 F

(zox92n 18 graden). Het ziet er in ieder geval naar uit dat het een super zonnige dag gaat worden, maar op het water x96 en we gaan natuurlijk wat verder de zee op x96 kan het altijd verraderlijk koud zijn. Voor Ebbe nemen we ook genoeg warme truien mee. Om 11 uur varen we weg. Het is ongeveer een uurtje varen voor we de eerste walvissen zien. Het is moeilijk te beschrijven, het is zo super die grote ! vissen te zien. We zien xe9xe9n soort walvis, de x93humpbackx94 walvis (max.

18 meter

), is goed herkenbaar aan zijn zwart met witte staart. Het is afhankelijk van het jaargetijde welke walvis je ziet. Verder zien we nog een ocean sunfish. Dit schijnt heel bijzonder te zijn, deze zien ze niet zo veel aan het wateroppervlak dicht bij de boot. Een beetje raar verschijnsel, het is een walvis zonder staart en romp.    

Ebbe gedraagt zich super. Als we bij de walvissen zijn nemen we hem in de korte draagdoek zo kunnen wij makkelijk kijken en hij ook als hij wil. Het leek of dat ie ook gekeken heeft, maar of dat het zo is ? Het is vandaag echt een topdag, super zonnig en het is heerlijk aan boord!

Om half drie zijn we terug in Provincetown. Daar maken we een rondje. Dit is nu echt een zeer leuk plaatsje. Als Ebbe zand ziet wordt hij helemaal enthousiast, Ed laat hem even uit het wagentje. Het is een heel grappig gezicht, maar ben benieuwd hoe Ebbe reageert als hij alweer snel in de wagen moet. Maar dat valt mee. Ebbe reageert nu al op veel, als hij een hond ziet lopen roept ie woef woef. Echt heel grappig om te zien.

Om zes uur gaan we aan de terugreis beginnen. Ebbe is zo moe van heel de dag dus die is gelijk knock out! Ed heeft veel last van zijn lenzen vandaag en heeft heel slecht zicht x85. We hebben nog vloeistof gekocht in de hoop dat het wat verbetert. Maar onderweg gaat het echt niet meer, en ga ik rijden! Direct besef ik vandaag dat het stom is dat ik nooit mijn rijbewijs meeneem. Maar ja, nu is het veiliger als ik naar het huis terug rij. Inmiddels is het bijna donker en dat valt niet mee op deze donkere smalle wegen. Het is even wennen in een automaat rijden. Dat schakelen is zox92n routine, dat mijn hand van tijd tot tijd even naar de er niet zijnde schakelbak reikt. Maar wat is dit makkelijk rijden, wat doen wij in Nederland nog moeilijk met een schakelbak rijden. Drie kwartier later zijn we weer veilig in het huis en is Ed blij dat ie zijn lenzen uit kan doen.

Vandaag, onze laatste dag Cape Cod, is het helaas wat minder weer. De komende dagen worden wat wisselvalliger en (helaas) met veel regen. Maar ja, we mogen niet klagen, in de rugzak zaten drie lange broeken ! en veel shirts met lange mouwen ! en niets voor echt mooi weer. Maar tot nu hebben we veel zon en > 20 graden gehad. 

Het is zaterdag. We leveren de sleutel in en rijden naar Sturbridge, waar we de volgende dag Old Sturbridge willen bezoeken. Dit is een nagebootst stadje van de 18^de eeuw, een must see volgens de Lonely Planet.

Tot zover vanuit een regenachtig New England.

En hier nog even wat foto’s voor de Opa’s en Oma van onze kleine vent! waar heel makkelijk mee te reizen valt. Wat er ook gebeurd Ebbe blijft vrolijk, behalve wanneer hij echt honger heeft! dan laat hij dat wel blijken. Je ziet hij leest ook van tijd tot tijd mee en dan luisteren naar waar Ebbe heen wil ….  

Sturbridge, 13 september 2008, 10:25.

Het regent nu pijpestelen! en het ziet er naar uit dat het dat de hele dag blijft doen. Gisteren zijn we een stuk teruggereden om vandaag “old Sturbridge” te gaan bezoeken. Vorige week hadden we dat al willen doen, maar waren de voorspellingen 90% kans op neerslag. Toen hebben we het uitgesteld naar nu, maar oeps het weer is nu véél slechter. Ach hebben we eens een héél relaxed dagje is ook wel lekker, gewoon niets kunnen doen! Gaan we ook maar een tukkie doen als Ebbe zo een tukkie gaat doen….

In de Scottisch Inn, waar we nu verblijven hebben we een top internetverbinding, dus dat is handig. In het huis op Cape Cod hadden we nauwelijks verbinding, soms met geluk en alleen in de morgen. Achteraf is het erg handig dat we de laptop bij ons hebben, zo kunnen we van te voren even hotels opzoeken waar we weer naar toe gaan.En ook de weersverwachting even nagaan is erg makkelijk.

Hier nog even wat foto’s van het huis. Het was goed vertoeven daar, jammer van de wat rommelige start. Gelukkig is Ebbe het ook leuk gaan vinden.

36 Fairfield, Falmouth

We hebben voor Ebbe voor een klein opblaas zwembadje gezocht, maar gek genoeg kennen ze dat hier niet. Met deze gevulde emmer met water en zijn andere speeltjes zorgt ie zelf voor zijn eigen plezier.

Het is donderdagmorgen, de wekker staat vroeg, want we moeten 2 uur rijden naar Provincetown, het uiterste puntje van Cape Cod. Vandaar vertrekt de boot om de walvissen te gaan bekijken. Om 8:30 rijden we weg. Ebbe doet onderweg gelukkig nog een tukkie, want de rest van de dag zal er weinig van komen. Aangekomen te Provincetown kunnen we de auto op een grote – speciaal ingerichte – parkeerplaats parkeren. P-town staat bekend om zijn homo scene. Als homo of lesbo moet je hier eigenlijk wonen. Het stadje straalt direct een hele leuke sfeer uit. We hebben via internet gereserveerd om 11:00 uur. Het is maar goed dat we hebben gereserveerd, want de boot van 11 uur is al bijna uitverkocht. Voor de zekerheid in de auto toch nog maar een lange broek aangetrokken. De temperatuur stijgt niet verder dan

65 F

(zo’n 18 graden). Het ziet er in ieder geval naar uit dat het een super zonnige dag gaat worden, maar op het water – en we gaan natuurlijk wat verder de zee op – kan het altijd verraderlijk koud zijn. Voor Ebbe nemen we ook genoeg warme truien mee. Om 11 uur varen we weg. Het is ongeveer een uurtje varen voor we de eerste walvissen zien. Het is moeilijk te beschrijven, het is zo super die grote ! vissen te zien. We zien één soort walvis, de “humpback” walvis (max.

18 meter

), is goed herkenbaar aan zijn zwart met witte staart. Het is afhankelijk van het jaargetijde welke walvis je ziet. Verder zien we nog een ocean sunfish. Dit schijnt heel bijzonder te zijn, deze zien ze niet zo veel aan het wateroppervlak dicht bij de boot. Een beetje raar verschijnsel, het is een walvis zonder staart en romp.    

Ebbe gedraagt zich super. Als we bij de walvissen zijn nemen we hem in de korte draagdoek zo kunnen wij makkelijk kijken en hij ook als hij wil. Het leek of dat ie ook gekeken heeft, maar of dat het zo is ? Het is vandaag echt een topdag, super zonnig en het is heerlijk aan boord!

Om half drie zijn we terug in Provincetown. Daar maken we een rondje. Dit is nu echt een zeer leuk plaatsje. Als Ebbe zand ziet wordt hij helemaal enthousiast, Ed laat hem even uit het wagentje. Het is een heel grappig gezicht, maar ben benieuwd hoe Ebbe reageert als hij alweer snel in de wagen moet. Maar dat valt mee. Ebbe reageert nu al op veel, als hij een hond ziet lopen roept ie woef woef. Echt heel grappig om te zien.

Om zes uur gaan we aan de terugreis beginnen. Ebbe is zo moe van heel de dag dus die is gelijk knock out! Ed heeft veel last van zijn lenzen vandaag en heeft heel slecht zicht …. We hebben nog vloeistof gekocht in de hoop dat het wat verbetert. Maar onderweg gaat het echt niet meer, en ga ik rijden! Direct besef ik vandaag dat het stom is dat ik nooit mijn rijbewijs meeneem. Maar ja, nu is het veiliger als ik naar het huis terug rij. Inmiddels is het bijna donker en dat valt niet mee op deze donkere smalle wegen. Het is even wennen in een automaat rijden. Dat schakelen is zo’n routine, dat mijn hand van tijd tot tijd even naar de er niet zijnde schakelbak reikt. Maar wat is dit makkelijk rijden, wat doen wij in Nederland nog moeilijk met een schakelbak rijden. Drie kwartier later zijn we weer veilig in het huis en is Ed blij dat ie zijn lenzen uit kan doen.

Vandaag, onze laatste dag Cape Cod, is het helaas wat minder weer. De komende dagen worden wat wisselvalliger en (helaas) met veel regen. Maar ja, we mogen niet klagen, in de rugzak zaten drie lange broeken ! en veel shirts met lange mouwen ! en niets voor echt mooi weer. Maar tot nu hebben we veel zon en > 20 graden gehad. 

Het is zaterdag. We leveren de sleutel in en rijden naar Sturbridge, waar we de volgende dag Old Sturbridge willen bezoeken. Dit is een nagebootst stadje van de 18^de eeuw, een must see volgens de Lonely Planet.

Tot zover vanuit een regenachtig New England.

En hier nog even wat foto’s voor de Opa’s en Oma van onze kleine vent! waar heel makkelijk mee te reizen valt. Wat er ook gebeurd Ebbe blijft vrolijk, behalve wanneer hij echt honger heeft! dan laat hij dat wel blijken. Je ziet hij leest ook van tijd tot tijd mee en dan luisteren naar waar Ebbe heen wil ….  

De laatste dag in de White Mountains willen we met de kabelbaan de Mount Cannon op. We laten x92s morgens eerst Ebbe nog even een tukkie doen en wij kunnen nog even heerlijk relaxen in het gras voor bij ons verblijf. Na de lunch gaan we dan op weg. We maken mee wat we nog nooit met Ebbe hebben meegemaakt. Hij geeft over en alles zit onder. Wij nemen nooit schone kleren mee, want dat is nooit nodig x85.. Gelukkig is het niet zo ver terug rijden. We maken alles schoon en een uurtje later gaan we opnieuw op weg. Binnen 7 minuten zijn we boven op de berg, dan is het nog 20 minuten lopen naar de top en hebben we heel mooi uitzicht. Het is zo ontzettend groen hier. We zien nu al een beetje de kleur van de bladeren veranderen. Maar als je hier net een paar weken later bent moet het hier werkelijk schitterend zijn. De x91indian summerx92 van New England. We kunnen de White Mountains niet verlaten zonder de Kancamagus Highway gereden te hebben. Hier sluiten we dan ook mee af. Op deze route heb je mooie uitzichtpunten en als je er de tijd voor hebt kun je hier veel wandelingen maken.

De volgende dag een lange rit naar de x93Berkshiresx94. We rijden naar de plaats Lenox waar we willen overnachten. De overnachtingsplek die ik via internet heb gevonden blijkt niets te zijn. Bijna alle motels liggen langs de (vaak drukke) weg. Dit vinden we niets. We rijden het plaatsje in, in de hoop daar iets leuks te vinden. We zien daar leuke oude koloniale innx92s. Ed gaat bij een paar naar binnen om te kijken of er nog plaats is en wat de prijs is. Hier komt hij niet eens aan toe, we worden al geweigerd omdat we een kleintje bij ons hebben! Wat een lastpost toch zox92n kleintje x85. (hahaha). Uiteindelijk rijden we toch maar terug naar de weg en overnachten dan bij een hotel iets minder dicht langs de weg. Het is inmiddels tegen vijven. Bij het motel is een zwembad en omdat het zox92n heerlijk weer is besluiten we nog snel even een duik te gaan nemen. Althans dat denken we! Het water is heel erg koud. Ik waag me er niet aan. Alleen Ebbe x96 blijkbaar na zijn zwembad ervaringen van Cyprus x96 vind het helemaal te gek. Pa is de klos! En iedere keer als Pa denkt nu is het welletjes, geeft Ebbe aan, ik wil meer! En blijkbaar vind hij het niet koud?

In dit gebied zijn we xe9xe9n dag. We rijden vandaag eerst naar een plek waar we naar een waterval kunnen lopen. Een leuke tocht.

Daarna rijden we door de plaatjes en lopen van tijd tot tijd ergens rond. Dit laatste is wel wennen in New England (Amerika).  Het zijn allemaal hele  kleine plaatjes, maar niet te vergelijken met de kleine dorpjes in Nederland. Alles is hier zo uitgestrekt dat je niet even makkelijk door een plaatsje kan lopen. Bijvoorbeeld bij de woonstores bij ons kan je alles lopend doen. Hier moet je eigenlijk iedere keer de auto pakken om weer naar de volgende store te gaan. Dat is wel wennen en ook wel lastig met die kleine. Al met al een hele leuke dag. Rugzak dit keer niet uitgepakt, want de volgende dag rijden we weer door naar Cape Cod. We gaan nu naar de kust. Daar hebben we voor een week een huis gehuurd.

Omdat de weersvoorspellingen slecht zijn, orkaan Hanna komt de komende dagen voorbij, hebben we onze plannen omgegooid, we slapen uit en rijden nu in xe9xe9n keer naar de kust. De snelheid op de wegen door de plaatjes wordt aangegeven tussen de 35 en 50 miles per uur. Op de snelweg mag je maximaal 65 mile. We zijn goed 10 minuten op weg, of er zit zox92n dikke Amerikaanse patser politie auto achter ons met zwaailichten. In eerste instantie had ik niet door dat hij mij moest hebben. Ik ging langs de kant rijden, maar hij ging er niet voorbij. Ik zag een stopplaats en hij volgde mij. As natuurlijk met grote ogen; hoe hard reed je?  Nou, gewoon 40 mile zoals dat op deze weg mag. Natuurlijk ga je twijfelen en denk heb ik weer. Ik keek in mijn spiegels en zag hem uitstappen. Een klein stevig Amerikaantje met zijn hand op zijn revolver. Bij ons komt de politie voor je raampje staan, hier schuin achter je, zodat je zelf je hoofd goed moet omkeren om de agent te zien.  Hij wil mijn rijbewijs zien, ook mijn paspoort als hij ziet dat ik een ander rijbewijs heb. Holland zeg ik en ja on holiday for 3 weeks, en yes itx92s a rent a car from dollar.com. Wat is er nu, er zit geen veiligheidssticker achter de voorruit wat verplicht is in New England. Iets eerder zag ik al een grote dikke car langs de weg staan en dat was dus de agent. Hij zegt dat er voor ons niets aan de hand is. Hij maakt een waarschuwingsrapport voor dollar.com dat zij die sticker moeten plaatsen wanneer de auto is ingeleverd. Kortom, een 30 minuten vertraging opgelopen.

Nog even tanken voordat we de rijksweg op gaan en kunnen we doorplanken. 

Onderweg een Maccie en een super outlet centre om de benen even een uurtje te strekken.

We arriveren om 16.00 uur bij het kantoor van het verhuurbedrijf. Erika ontvangt ons op haar kantoor. Wij weten dat zij Erika heet, want wij hebben contact via de mail gehad over de verhuur van dat huis. Maar even voorstellen, vragen hoe de reis is, is er niet bij.  Zij wil ons snel de sleutel overhandigen, ons laten betalen en weer laten opzouten. Zo is Amerika, erg beleefd op straat of tijdens een wandeling door de bossen om een praatje te maken en in winkels, restaurants niet echt klantvriendelijk (niet altijd en overal, maar toch regelmatig).

Met een zeer globale uitdraai arriveren we bij het huis. Echt een huis, want bij ons heet zoiets een bungalow. Echt heel gaaf. Inmiddels 17.00 uur en willen graag het huis binnen bekijken. Nadat wij 20 seconden binnen zijn, begint het alarm keihard te loeien. Wij pissed off naar buiten. We hadden niets over een alarm doorgekregen. Wat moet je doen?  Bellen naar het kantoor, maar dat is inmiddels gesloten. Een buurman met zijn hond komt kijken, maar wenst ons verder succes. Het alarm stopt na 10/15 minuten. Om te testen of het echt over is, doen we nogmaals de deur open. Het begint weer. Binnen hangt het telefoonnummer van de eigenaars. Astrid bellen en krijgt de code door. De ontvangst is door de mobiele telefoon niet super en op de achtergrond dat knoeiharde alarm. Ik ga proberen het alarm uit te zetten met de door Astrid opgegeven code x85 Het zijn vier cijfers en de letters o-f-f (de eigenaar zegt niet het knopje met het woord off ?!? x85.). Het alarm is weer uit en wij gaan het huis binnen maar na een paar minuten gaat dat alarm weer loeien. Dan is het lastig dat je een kleintje bij je hebt. Ebbe gaf overigens geen kik. Maar een van de twee moet zich wel om hem bekommeren. Nu heb ik gebeld en is er uiteindelijk iemand gekomen die het alarm heeft uitgeschakeld. Ik had waarschijnlijk al te veel knoppen ingedrukt. Uiteindelijk na een aparte dag zitten we in ons huis op Cape Cod.

De nacht verloopt ook niet echt soepel. Door een flinke bui met wind en regen (Hanna raast voorbij), konden we het binnen niet koeler maken en was het erg warm binnen. Ook Ebbe was helemaal uit zijn doen en zat om 2.00 uur x92s nachts lachend bij ons in bed. Nog geprobeerd in zijn eigen bed, maar een uurtje later voor deze keer maar bij ons laten in bed laten slapen. Kortom, een korte nacht.

Ebbe is helemaal uit zijn doen. We vonden het heerlijk een week in een huis en goed voor Ebbe x85.. maar tot op heden had hij het al rond reizend meer naar zijn zin dan nu in dit huis. Er is zoveel te zien in dit huis en hij vind het allemaal maar raar. Hij kruipt letterlijk heel de tijd zowat in je. Op de grond wil hij niet, alleen maar bij ons. Best af en toe om hor en dol van te worden. We lopen opnieuw het huis met hem naar binnen en je ziet dat er een huivering door het lichaampje gaat. De tweede keer al niet meer. Zo proberen we hem langzaam aan alles te laten wennen. Jammer van de rare start in het huis. Want het huis is super!

We gaan hier heerlijk relaxen! Hanna is eerder voorbij dan de voorspellingen! En kunnen we gelijk genieten van een mooie dag. We kopen wat strandspeetjes voor Ebbe en gaan daarna naar het strand. Ebbe ziet voor het eerst zand. Hij vindt het prachtig, binnen de kortste keren liggen de handdoeken vol met zand. Ook met zijn hark en schep laat hij het zand goed om onze oren vliegen.

Langzaam aan begint Ebbe het toch allemaal leuk te vinden. We willen hier graag een tocht gaan maken naar de walvissen. Het is handig dat we de laptop bij ons hebben, zo kunnen we de weersvoorspellingen bekijken. Af en toe hebben we ineens ontvangst. Dit is alleen in de morgen. We wilden de tocht graag dinsdag gaan doen, maar de berichten zijn niet goed voor die dag. Voor donderdag zijn de berichten vooralsnog goed, maar hoe dan ook gaan we dan een tocht naar de walvissen maken.

Dinsdag blijkt het inderdaad geen goed weer te zijn. We willen eigenlijk naar een ander eiland. We rijden naar de ferry, maar het blijkt dat de auto niet mee kan? We besluiten dan maar in de omgeving wat te verkennen. Na deze dag wordt het wel weer zonnig maar minder warm. Zox92n 20 graden.

Tot zover Cape Cod, binnenkort lezen jullie meer en hopelijk met wat mooie beelden van walvissen!

Goeiemorgen, het is nu 3 september 2008, 11:00 en wij zijn in Franconia in x91the white mountainsx92.

Het reizen tot op heden verloopt op rolletjes! 

Om 11 uur, 29 augustus is het dan zo ver. Rugzakken in de auto en Arie brengt ons naar Schiphol.

We hebben mazzel met de vlucht. Bij de gate moeten we even om andere zitplaatsten vragen. De vlucht is niet vol en krijgen 2 stoelen met een losse stoel ertussen voor Ebbe. Uiteindelijk verkast een man die op stoel 4 zat ook nog en hebben we de hele vlucht 4 plaatsen tot onze beschikking. Wat een luxe! Ebbe vind het allemaal wel gezellig en eet, drinkt en lacht gezellig mee. Ebbe is verder rustig, maar slapen daar heeft ie weinig zin in. Als hij eindelijk even aan het slapen is, krijgen we last van turbulentie en moet hij vastgezet worden waardoor hij weer wakker wordt. Slapen wil hij dan niet meer. Al met al gaat de tijd snel en landen we om 16:45 uur (7,5 uur later). Het duurt even voordat we door de douane zijn. De vingerafdrukken van al je vingers worden gescand en er wordt een foto gemaakt. Het voordeel van dat wachten is dat je dan bij de bagageband direct je rugzakken voorbij ziet komen.

Dan moeten we op zoek naar een hotel en naar het autoverhuurbedrijf. In vertrekhal C is een balie voor hotelreserveringen. Iemand had ons verteld dat we verplicht in Boston moeten overnachten (je zou in Amerika niet direct na een vlucht mogen gaan rijden), maar bij deze balie begrijpen we dat dit helemaal niet nodig is. We kunnen dus al richting Portsmouth rijden en volgens de medewerker komen we onderweg vanzelf hotels tegen. We zijn hier eigenlijk wel blij mee. Kunnen we nu alvast naar de plaats van bestemming rijden en hoeven we niet morgen weer op doorreis.

Dan op weg naar het autoverhuurbedrijf. We worden met een busje naar het bedrijf net iets buiten het vliegveld gebracht. Daar staat een Toyota Corolla klaar. Om kwart over zeven zijn we dan zover. We gaan op weg naar Portsmouth. Het is maar een uur rijden, maar omdat we een tussendoor weg pakken duurt het vxe9xe9l langer. Om 21:00 uur zijn we bij Portsmouth, en komen we terecht bij Americax92s best innx92s & suites. Het is Nederland dan 4:00 uur in de morgen en verlangen nu wel naar een lekker bed. Ebbe heeft heel weinig geslapen. Misschien 3 xe0 4 uurtjes over heel de dag. Ondanks dit heeft hij zich super goed gedragen. We hopen dat hij niet te vroeg wakker wordt! Voor het geval Ebbe dat wel mocht doen, zet Ed de wekker . Om 3 uur worden we gewekt! Niet door Ebbe maar door de wekker! Ed had er geen erg in gehad dat de telefoon nog op Nederlandse tijd stond. Ebbe wordt een half uurtje later wakker, maar valt iedere keer toch weer even in slaap tot 5:30 uur, dan is hij echt wakker! Dus het valt nog mee. Hopelijk wordt het iedere dag iets later!

Het voordeel is wel dat we vroeg aan het ontbijten zijn. Erg grappig in Amerika. Van horen zeggen begreep ik dat het in Amerika niet zo vanzelfsprekend is ontbijt bij je overnachting te hebben. We hebben wel ontbijt bij de overnachting. Ze hebben hier een klein kamertje ingericht waar wat ronde tafeltjes en stoelen staan. Daar staat koffie, thee, jus dx92orange en melk en wat donuts, bagels en zoete cakegebak en jam. Dat kan je pakken.

We horen daar dat het dit weekend Labor weekend is voor de Amerikanen. Ze zijn hebben een lang weekend vrij, dus dat betekent dat het overal wat drukker zal zijn. We gaan een kijkje nemen in het stadje Portsmouth. We slenteren wat rond langs winkeltjes, het plein, terrassen en de Picatagua River. Om 11.30uur een heerlijk lokaal biertje en As een witte wijn, zit gelijk goed in de benen. Dan gaan we terug naar ons hotel, waar Ebbe en papa een heerlijk tukkie gaan doen.

Om 16.00uur rijden we naar Yennes Beach. Staat niet in de Lonely Planet, maar op het terras van vanmorgen van Amerikanen die hier wonen te horen gekregen. Het is niet toeristisch, je kunt er heerlijk lopen en langs de kust staan hele mooie huizen volgens hen. We lopen een stuk langs het strand in het heerlijke avond zonnetje. Daarna kunnen we het toch niet laten nog even naar Kittery te rijden. Vanmorgen aan het ontbijt hadden de Amerikanen onderling het over deze plaats. Deze plaats staat bekend om zijn shopping malls en outlet stores. De Amerikanen vinden het really cool (de mannen dan wat minder ) en very chaep. Ze hadden een wagen vol tassen gekocht.

De winkels liggen langs de highway 1. Het zijn winkels met bekende en onbekende merken. We hebben niet zo lang, want de winkels sluiten om 21:00uur. Wij kunnen er alleen maar een paar teenslippers voor As uit kiezen. De rest is niet echt wat je zegt woh! Dat cheap valt best wel mee, vinden wij. En vaak uit de tijd kleding. Maar we hebben ons vermaakt tot 21.00 uur sluitingstijd. Ook Ebbe lag lekker te hangen in zijn wagentje. Maar een verse lobster en haddock (=vis) geven Ebbe weer energie. Om

21.30 in

het hotel was Ebbe totaal uitgeput. Zelfs met de luier verschonen werd hij niet meer wakker.

De volgende dag rijden we naar de White Mountains. Dit berggebied schijnt xe9xe9n van de mooiste  stukken te zijn van New England. Het is ongeveer 3 uur rijden naar Lincoln waar wij in de omgeving een motel willen gaan zoeken. Een lekkere rustige rit over de snelweg en het laatste stuk een soort B-weg. In Lincoln stoppen we bij wat motels, maar krijgen daar niet het goede gevoel. De meeste motels liggen langs de weg, wel makkelijk maar als je er meerdere nachten wilt verblijven hebben we liever een rustigere locatie. We zijn het niet altijd eens met elkaar, maar op dit soort punten wel. We rijden door tot Franconia. Daar is Hillwinds Lodge, deze lodge heeft As gevonden via internet. Een klein niet toeristisch dorp, waar deze lodge rustig is gelegen aan een riviertje tussen de bossen. We worden ontvangen door een aardige en grappige Amerikaan (eigenaar). Hier zitten we top! We besluiten niet de kamers aan de rivier (groter en met super mooi uitzicht), maar  erachter. Rustiger en minder wind en meer zon op een grasveld. Het zal ongeveer 14.30 uur geweest zijn dat we hier arriveerde en belanden dan ook heerlijk op het grasveldje in de zon. Heerlijk een biertje, want rijden hoeven we niet meer vandaag. Ook Ebbe kan lekker jakkeren op het kleed, waar hij dan ook flink gebruik van maakt. Om 18.00 uur lopen we naar het centrum van Franconia (heeft volgens Lonely Planet 924 inwoners), maar stelt niets voor. Er is een restaurant met een pub, Dutch Treat genaamd. Een ouderwets restaurant, die bij in ons in Nederland geen klant zou hebben gezien en dus failliet zou zijn. De logde heeft het restaurant geadviseerd en bestempeld als aardig. Dat is het dan ook, maar niet meer dan dat.

De volgende morgen is het zeer helder weer. De eigenaar van de lodge checkt nog even het internet, de webcam van de Mount Washington, de vooruitzichten van die dag zijn zeer goed. We besluiten dan maar direct vandaag met de stoomlocomotief naar de top van Mount Washington te gaan, x93the coq railwayx94. Op het moment dat hij kijkt is het 0 graden aan de top (9:30) brrrrrrrrrrrrr! Dat wordt alle kleding aan die we hebben. Het zal nog wel iets warmer worden. We vertrekken van een hoogte van

900 meter

naar de top van Mount Washington van

2.096 meter

hoog. De trip duurt drie uur en dan ben je 20 minuten aan de top.

De stroomtrein deed zijn eerste rit in 1869. De trein is destijds gebouwd door Campton die zelf de berg beklom en door de slechte weersomstandigheden moest overnachten op de berg. Nog maar net overleefd kwam hij op het idee om een trein te bouwen naar de top, zodat iedereen de top veilig kan bereiken. Mount Washington wordt door veel bergbeklimmers beklommen en is een uitdaging vanwege de hevige wind die er bijna altijd raast.

We hebben de stoomtrein van 11:00 uur. Ebbe vind de heenreis maar slaapverwekkend, want hij  slaapt bijna de hele tocht. Als we ongeveer op de helft zijn, wordt het steeds kouder en gaat het steeds harder waaien. Ik ben bang dat we met trein en al de lucht in gaan. Goed aangekleed gaan we op

2096 meter

een kijkje nemen. Ik heb weer even het gevoel op het dak van de wereld te zijn (Tibet). Alleen hier dan geen witte bergtoppen. Het uitzicht is schitterend! Helaas waait het er alleen een beetje! Je hebt het gevoel dat je zowat weggeblazen wordt en je moet echt tegen de wind inhangen.

20 minuten is zat aan de top en blij als we een uurtje later weer wat warmere temperaturen krijgen. Daarna rijden we naar North Conway, opnieuw een shopping walhalla. Dit keer is alles bij elkaar en kan je alles in een keer aanlopen. Vandaag hebben we meer succes. Voor Ebbe hangt er precies nog een Nike traingspakkie tussen, precies zijn maat en met de kleur oranje. Het pakkie kost ons $ 16 en bestaat uit trainingsbroek, t-shirt en trainingsjack. Echt een koopie! Hij maakt er nu al de blits mee.

De volgende morgen slapen we eens lekker uit. Je hebt hier een super groot bed, zox92n

3 meter

breed, x92s-Morgens kan Ebbe dan tussen ons in, wij nog lekker even langzaam wakker worden en Ebbe speelt rustig tussen ons in of valt ook nog even in slaap. Je kan hier overal bergtochten maken en de mogelijke routes en afstanden worden aangegeven. Ik heb helaas gelezen dat in de bossen veel x93black bearsx94 voorkomen. Eigenlijk niet zo raar want we zitten hier heel dicht bij Canada. In het informatieboekje wat we bij de lodge gekregen hebben staat wat je moet doen als je er eentje tegenkomt?!? Dit idee vind ik maar niets. We gaan een wandeling maken langs watervallen door de bossen richting een meer. Het is een wandeling van 4 xe0 5 uur. Het is een erg leuke wandeling. Het is door de bossen (vnl. denne) en het wordt steeds smaller en stijler en moeten van tijd tot tijd een waterval oversteken, waardoor het lopen niet zo snel gaat. We besluiten dezelfde weg terug te keren, omdat we niet weten hoeveel andere obstakels we nog tegen komen. Aan het eind van de middag rijden we naar het dorpje Littleton. Dit dorpje is iets groter, een gemiddeld dorp bestaat hier uit een paar huizen. We eten er wat en Ebbe kan voor het eerst een beetje op tijd naar bed.

Tot zover New England, wordt vervolgd.

De laatste dag in de White Mountains willen we met de kabelbaan de Mount Cannon op. We laten ’s morgens eerst Ebbe nog even een tukkie doen en wij kunnen nog even heerlijk relaxen in het gras voor bij ons verblijf. Na de lunch gaan we dan op weg. We maken mee wat we nog nooit met Ebbe hebben meegemaakt. Hij geeft over en alles zit onder. Wij nemen nooit schone kleren mee, want dat is nooit nodig ….. Gelukkig is het niet zo ver terug rijden. We maken alles schoon en een uurtje later gaan we opnieuw op weg. Binnen 7 minuten zijn we boven op de berg, dan is het nog 20 minuten lopen naar de top en hebben we heel mooi uitzicht. Het is zo ontzettend groen hier. We zien nu al een beetje de kleur van de bladeren veranderen. Maar als je hier net een paar weken later bent moet het hier werkelijk schitterend zijn. De ‘indian summer’ van New England. We kunnen de White Mountains niet verlaten zonder de Kancamagus Highway gereden te hebben. Hier sluiten we dan ook mee af. Op deze route heb je mooie uitzichtpunten en als je er de tijd voor hebt kun je hier veel wandelingen maken.

De volgende dag een lange rit naar de “Berkshires”. We rijden naar de plaats Lenox waar we willen overnachten. De overnachtingsplek die ik via internet heb gevonden blijkt niets te zijn. Bijna alle motels liggen langs de (vaak drukke) weg. Dit vinden we niets. We rijden het plaatsje in, in de hoop daar iets leuks te vinden. We zien daar leuke oude koloniale inn’s. Ed gaat bij een paar naar binnen om te kijken of er nog plaats is en wat de prijs is. Hier komt hij niet eens aan toe, we worden al geweigerd omdat we een kleintje bij ons hebben! Wat een lastpost toch zo’n kleintje …. (hahaha). Uiteindelijk rijden we toch maar terug naar de weg en overnachten dan bij een hotel iets minder dicht langs de weg. Het is inmiddels tegen vijven. Bij het motel is een zwembad en omdat het zo’n heerlijk weer is besluiten we nog snel even een duik te gaan nemen. Althans dat denken we! Het water is heel erg koud. Ik waag me er niet aan. Alleen Ebbe – blijkbaar na zijn zwembad ervaringen van Cyprus – vind het helemaal te gek. Pa is de klos! En iedere keer als Pa denkt nu is het welletjes, geeft Ebbe aan, ik wil meer! En blijkbaar vind hij het niet koud?

In dit gebied zijn we één dag. We rijden vandaag eerst naar een plek waar we naar een waterval kunnen lopen. Een leuke tocht.

Daarna rijden we door de plaatjes en lopen van tijd tot tijd ergens rond. Dit laatste is wel wennen in New England (Amerika).  Het zijn allemaal hele  kleine plaatjes, maar niet te vergelijken met de kleine dorpjes in Nederland. Alles is hier zo uitgestrekt dat je niet even makkelijk door een plaatsje kan lopen. Bijvoorbeeld bij de woonstores bij ons kan je alles lopend doen. Hier moet je eigenlijk iedere keer de auto pakken om weer naar de volgende store te gaan. Dat is wel wennen en ook wel lastig met die kleine. Al met al een hele leuke dag. Rugzak dit keer niet uitgepakt, want de volgende dag rijden we weer door naar Cape Cod. We gaan nu naar de kust. Daar hebben we voor een week een huis gehuurd.

Omdat de weersvoorspellingen slecht zijn, orkaan Hanna komt de komende dagen voorbij, hebben we onze plannen omgegooid, we slapen uit en rijden nu in één keer naar de kust. De snelheid op de wegen door de plaatjes wordt aangegeven tussen de 35 en 50 miles per uur. Op de snelweg mag je maximaal 65 mile. We zijn goed 10 minuten op weg, of er zit zo’n dikke Amerikaanse patser politie auto achter ons met zwaailichten. In eerste instantie had ik niet door dat hij mij moest hebben. Ik ging langs de kant rijden, maar hij ging er niet voorbij. Ik zag een stopplaats en hij volgde mij. As natuurlijk met grote ogen; hoe hard reed je?  Nou, gewoon 40 mile zoals dat op deze weg mag. Natuurlijk ga je twijfelen en denk heb ik weer. Ik keek in mijn spiegels en zag hem uitstappen. Een klein stevig Amerikaantje met zijn hand op zijn revolver. Bij ons komt de politie voor je raampje staan, hier schuin achter je, zodat je zelf je hoofd goed moet omkeren om de agent te zien.  Hij wil mijn rijbewijs zien, ook mijn paspoort als hij ziet dat ik een ander rijbewijs heb. Holland zeg ik en ja on holiday for 3 weeks, en yes it’s a rent a car from dollar.com. Wat is er nu, er zit geen veiligheidssticker achter de voorruit wat verplicht is in New England. Iets eerder zag ik al een grote dikke car langs de weg staan en dat was dus de agent. Hij zegt dat er voor ons niets aan de hand is. Hij maakt een waarschuwingsrapport voor dollar.com dat zij die sticker moeten plaatsen wanneer de auto is ingeleverd. Kortom, een 30 minuten vertraging opgelopen.

Nog even tanken voordat we de rijksweg op gaan en kunnen we doorplanken. 

Onderweg een Maccie en een super outlet centre om de benen even een uurtje te strekken.

We arriveren om 16.00 uur bij het kantoor van het verhuurbedrijf. Erika ontvangt ons op haar kantoor. Wij weten dat zij Erika heet, want wij hebben contact via de mail gehad over de verhuur van dat huis. Maar even voorstellen, vragen hoe de reis is, is er niet bij.  Zij wil ons snel de sleutel overhandigen, ons laten betalen en weer laten opzouten. Zo is Amerika, erg beleefd op straat of tijdens een wandeling door de bossen om een praatje te maken en in winkels, restaurants niet echt klantvriendelijk (niet altijd en overal, maar toch regelmatig).

Met een zeer globale uitdraai arriveren we bij het huis. Echt een huis, want bij ons heet zoiets een bungalow. Echt heel gaaf. Inmiddels 17.00 uur en willen graag het huis binnen bekijken. Nadat wij 20 seconden binnen zijn, begint het alarm keihard te loeien. Wij pissed off naar buiten. We hadden niets over een alarm doorgekregen. Wat moet je doen?  Bellen naar het kantoor, maar dat is inmiddels gesloten. Een buurman met zijn hond komt kijken, maar wenst ons verder succes. Het alarm stopt na 10/15 minuten. Om te testen of het echt over is, doen we nogmaals de deur open. Het begint weer. Binnen hangt het telefoonnummer van de eigenaars. Astrid bellen en krijgt de code door. De ontvangst is door de mobiele telefoon niet super en op de achtergrond dat knoeiharde alarm. Ik ga proberen het alarm uit te zetten met de door Astrid opgegeven code … Het zijn vier cijfers en de letters o-f-f (de eigenaar zegt niet het knopje met het woord off ?!? ….). Het alarm is weer uit en wij gaan het huis binnen maar na een paar minuten gaat dat alarm weer loeien. Dan is het lastig dat je een kleintje bij je hebt. Ebbe gaf overigens geen kik. Maar een van de twee moet zich wel om hem bekommeren. Nu heb ik gebeld en is er uiteindelijk iemand gekomen die het alarm heeft uitgeschakeld. Ik had waarschijnlijk al te veel knoppen ingedrukt. Uiteindelijk na een aparte dag zitten we in ons huis op Cape Cod.

De nacht verloopt ook niet echt soepel. Door een flinke bui met wind en regen (Hanna raast voorbij), konden we het binnen niet koeler maken en was het erg warm binnen. Ook Ebbe was helemaal uit zijn doen en zat om 2.00 uur ’s nachts lachend bij ons in bed. Nog geprobeerd in zijn eigen bed, maar een uurtje later voor deze keer maar bij ons laten in bed laten slapen. Kortom, een korte nacht.

Ebbe is helemaal uit zijn doen. We vonden het heerlijk een week in een huis en goed voor Ebbe ….. maar tot op heden had hij het al rond reizend meer naar zijn zin dan nu in dit huis. Er is zoveel te zien in dit huis en hij vind het allemaal maar raar. Hij kruipt letterlijk heel de tijd zowat in je. Op de grond wil hij niet, alleen maar bij ons. Best af en toe om hor en dol van te worden. We lopen opnieuw het huis met hem naar binnen en je ziet dat er een huivering door het lichaampje gaat. De tweede keer al niet meer. Zo proberen we hem langzaam aan alles te laten wennen. Jammer van de rare start in het huis. Want het huis is super!

We gaan hier heerlijk relaxen! Hanna is eerder voorbij dan de voorspellingen! En kunnen we gelijk genieten van een mooie dag. We kopen wat strandspeetjes voor Ebbe en gaan daarna naar het strand. Ebbe ziet voor het eerst zand. Hij vindt het prachtig, binnen de kortste keren liggen de handdoeken vol met zand. Ook met zijn hark en schep laat hij het zand goed om onze oren vliegen.

Langzaam aan begint Ebbe het toch allemaal leuk te vinden. We willen hier graag een tocht gaan maken naar de walvissen. Het is handig dat we de laptop bij ons hebben, zo kunnen we de weersvoorspellingen bekijken. Af en toe hebben we ineens ontvangst. Dit is alleen in de morgen. We wilden de tocht graag dinsdag gaan doen, maar de berichten zijn niet goed voor die dag. Voor donderdag zijn de berichten vooralsnog goed, maar hoe dan ook gaan we dan een tocht naar de walvissen maken.

Dinsdag blijkt het inderdaad geen goed weer te zijn. We willen eigenlijk naar een ander eiland. We rijden naar de ferry, maar het blijkt dat de auto niet mee kan? We besluiten dan maar in de omgeving wat te verkennen. Na deze dag wordt het wel weer zonnig maar minder warm. Zo’n 20 graden.

Tot zover Cape Cod, binnenkort lezen jullie meer en hopelijk met wat mooie beelden van walvissen!

Goeiemorgen, het is nu 3 september 2008, 11:00 en wij zijn in Franconia in ‘the white mountains’.

Het reizen tot op heden verloopt op rolletjes! 

Om 11 uur, 29 augustus is het dan zo ver. Rugzakken in de auto en Arie brengt ons naar Schiphol.

We hebben mazzel met de vlucht. Bij de gate moeten we even om andere zitplaatsten vragen. De vlucht is niet vol en krijgen 2 stoelen met een losse stoel ertussen voor Ebbe. Uiteindelijk verkast een man die op stoel 4 zat ook nog en hebben we de hele vlucht 4 plaatsen tot onze beschikking. Wat een luxe! Ebbe vind het allemaal wel gezellig en eet, drinkt en lacht gezellig mee. Ebbe is verder rustig, maar slapen daar heeft ie weinig zin in. Als hij eindelijk even aan het slapen is, krijgen we last van turbulentie en moet hij vastgezet worden waardoor hij weer wakker wordt. Slapen wil hij dan niet meer. Al met al gaat de tijd snel en landen we om 16:45 uur (7,5 uur later). Het duurt even voordat we door de douane zijn. De vingerafdrukken van al je vingers worden gescand en er wordt een foto gemaakt. Het voordeel van dat wachten is dat je dan bij de bagageband direct je rugzakken voorbij ziet komen.

Dan moeten we op zoek naar een hotel en naar het autoverhuurbedrijf. In vertrekhal C is een balie voor hotelreserveringen. Iemand had ons verteld dat we verplicht in Boston moeten overnachten (je zou in Amerika niet direct na een vlucht mogen gaan rijden), maar bij deze balie begrijpen we dat dit helemaal niet nodig is. We kunnen dus al richting Portsmouth rijden en volgens de medewerker komen we onderweg vanzelf hotels tegen. We zijn hier eigenlijk wel blij mee. Kunnen we nu alvast naar de plaats van bestemming rijden en hoeven we niet morgen weer op doorreis.

Dan op weg naar het autoverhuurbedrijf. We worden met een busje naar het bedrijf net iets buiten het vliegveld gebracht. Daar staat een Toyota Corolla klaar. Om kwart over zeven zijn we dan zover. We gaan op weg naar Portsmouth. Het is maar een uur rijden, maar omdat we een tussendoor weg pakken duurt het véél langer. Om 21:00 uur zijn we bij Portsmouth, en komen we terecht bij America’s best inn’s & suites. Het is Nederland dan 4:00 uur in de morgen en verlangen nu wel naar een lekker bed. Ebbe heeft heel weinig geslapen. Misschien 3 à 4 uurtjes over heel de dag. Ondanks dit heeft hij zich super goed gedragen. We hopen dat hij niet te vroeg wakker wordt! Voor het geval Ebbe dat wel mocht doen, zet Ed de wekker . Om 3 uur worden we gewekt! Niet door Ebbe maar door de wekker! Ed had er geen erg in gehad dat de telefoon nog op Nederlandse tijd stond. Ebbe wordt een half uurtje later wakker, maar valt iedere keer toch weer even in slaap tot 5:30 uur, dan is hij echt wakker! Dus het valt nog mee. Hopelijk wordt het iedere dag iets later!

Het voordeel is wel dat we vroeg aan het ontbijten zijn. Erg grappig in Amerika. Van horen zeggen begreep ik dat het in Amerika niet zo vanzelfsprekend is ontbijt bij je overnachting te hebben. We hebben wel ontbijt bij de overnachting. Ze hebben hier een klein kamertje ingericht waar wat ronde tafeltjes en stoelen staan. Daar staat koffie, thee, jus d’orange en melk en wat donuts, bagels en zoete cakegebak en jam. Dat kan je pakken.

We horen daar dat het dit weekend Labor weekend is voor de Amerikanen. Ze zijn hebben een lang weekend vrij, dus dat betekent dat het overal wat drukker zal zijn. We gaan een kijkje nemen in het stadje Portsmouth. We slenteren wat rond langs winkeltjes, het plein, terrassen en de Picatagua River. Om 11.30uur een heerlijk lokaal biertje en As een witte wijn, zit gelijk goed in de benen. Dan gaan we terug naar ons hotel, waar Ebbe en papa een heerlijk tukkie gaan doen.

Om 16.00uur rijden we naar Yennes Beach. Staat niet in de Lonely Planet, maar op het terras van vanmorgen van Amerikanen die hier wonen te horen gekregen. Het is niet toeristisch, je kunt er heerlijk lopen en langs de kust staan hele mooie huizen volgens hen. We lopen een stuk langs het strand in het heerlijke avond zonnetje. Daarna kunnen we het toch niet laten nog even naar Kittery te rijden. Vanmorgen aan het ontbijt hadden de Amerikanen onderling het over deze plaats. Deze plaats staat bekend om zijn shopping malls en outlet stores. De Amerikanen vinden het really cool (de mannen dan wat minder ) en very chaep. Ze hadden een wagen vol tassen gekocht.

De winkels liggen langs de highway 1. Het zijn winkels met bekende en onbekende merken. We hebben niet zo lang, want de winkels sluiten om 21:00uur. Wij kunnen er alleen maar een paar teenslippers voor As uit kiezen. De rest is niet echt wat je zegt woh! Dat cheap valt best wel mee, vinden wij. En vaak uit de tijd kleding. Maar we hebben ons vermaakt tot 21.00 uur sluitingstijd. Ook Ebbe lag lekker te hangen in zijn wagentje. Maar een verse lobster en haddock (=vis) geven Ebbe weer energie. Om

21.30 in

het hotel was Ebbe totaal uitgeput. Zelfs met de luier verschonen werd hij niet meer wakker.

De volgende dag rijden we naar de White Mountains. Dit berggebied schijnt één van de mooiste  stukken te zijn van New England. Het is ongeveer 3 uur rijden naar Lincoln waar wij in de omgeving een motel willen gaan zoeken. Een lekkere rustige rit over de snelweg en het laatste stuk een soort B-weg. In Lincoln stoppen we bij wat motels, maar krijgen daar niet het goede gevoel. De meeste motels liggen langs de weg, wel makkelijk maar als je er meerdere nachten wilt verblijven hebben we liever een rustigere locatie. We zijn het niet altijd eens met elkaar, maar op dit soort punten wel. We rijden door tot Franconia. Daar is Hillwinds Lodge, deze lodge heeft As gevonden via internet. Een klein niet toeristisch dorp, waar deze lodge rustig is gelegen aan een riviertje tussen de bossen. We worden ontvangen door een aardige en grappige Amerikaan (eigenaar). Hier zitten we top! We besluiten niet de kamers aan de rivier (groter en met super mooi uitzicht), maar  erachter. Rustiger en minder wind en meer zon op een grasveld. Het zal ongeveer 14.30 uur geweest zijn dat we hier arriveerde en belanden dan ook heerlijk op het grasveldje in de zon. Heerlijk een biertje, want rijden hoeven we niet meer vandaag. Ook Ebbe kan lekker jakkeren op het kleed, waar hij dan ook flink gebruik van maakt. Om 18.00 uur lopen we naar het centrum van Franconia (heeft volgens Lonely Planet 924 inwoners), maar stelt niets voor. Er is een restaurant met een pub, Dutch Treat genaamd. Een ouderwets restaurant, die bij in ons in Nederland geen klant zou hebben gezien en dus failliet zou zijn. De logde heeft het restaurant geadviseerd en bestempeld als aardig. Dat is het dan ook, maar niet meer dan dat.

De volgende morgen is het zeer helder weer. De eigenaar van de lodge checkt nog even het internet, de webcam van de Mount Washington, de vooruitzichten van die dag zijn zeer goed. We besluiten dan maar direct vandaag met de stoomlocomotief naar de top van Mount Washington te gaan, “the coq railway”. Op het moment dat hij kijkt is het 0 graden aan de top (9:30) brrrrrrrrrrrrr! Dat wordt alle kleding aan die we hebben. Het zal nog wel iets warmer worden. We vertrekken van een hoogte van

900 meter

naar de top van Mount Washington van

2.096 meter

hoog. De trip duurt drie uur en dan ben je 20 minuten aan de top.

De stroomtrein deed zijn eerste rit in 1869. De trein is destijds gebouwd door Campton die zelf de berg beklom en door de slechte weersomstandigheden moest overnachten op de berg. Nog maar net overleefd kwam hij op het idee om een trein te bouwen naar de top, zodat iedereen de top veilig kan bereiken. Mount Washington wordt door veel bergbeklimmers beklommen en is een uitdaging vanwege de hevige wind die er bijna altijd raast.

We hebben de stoomtrein van 11:00 uur. Ebbe vind de heenreis maar slaapverwekkend, want hij  slaapt bijna de hele tocht. Als we ongeveer op de helft zijn, wordt het steeds kouder en gaat het steeds harder waaien. Ik ben bang dat we met trein en al de lucht in gaan. Goed aangekleed gaan we op

2096 meter

een kijkje nemen. Ik heb weer even het gevoel op het dak van de wereld te zijn (Tibet). Alleen hier dan geen witte bergtoppen. Het uitzicht is schitterend! Helaas waait het er alleen een beetje! Je hebt het gevoel dat je zowat weggeblazen wordt en je moet echt tegen de wind inhangen.

20 minuten is zat aan de top en blij als we een uurtje later weer wat warmere temperaturen krijgen. Daarna rijden we naar North Conway, opnieuw een shopping walhalla. Dit keer is alles bij elkaar en kan je alles in een keer aanlopen. Vandaag hebben we meer succes. Voor Ebbe hangt er precies nog een Nike traingspakkie tussen, precies zijn maat en met de kleur oranje. Het pakkie kost ons $ 16 en bestaat uit trainingsbroek, t-shirt en trainingsjack. Echt een koopie! Hij maakt er nu al de blits mee.

De volgende morgen slapen we eens lekker uit. Je hebt hier een super groot bed, zo’n

3 meter

breed, ’s-Morgens kan Ebbe dan tussen ons in, wij nog lekker even langzaam wakker worden en Ebbe speelt rustig tussen ons in of valt ook nog even in slaap. Je kan hier overal bergtochten maken en de mogelijke routes en afstanden worden aangegeven. Ik heb helaas gelezen dat in de bossen veel “black bears” voorkomen. Eigenlijk niet zo raar want we zitten hier heel dicht bij Canada. In het informatieboekje wat we bij de lodge gekregen hebben staat wat je moet doen als je er eentje tegenkomt?!? Dit idee vind ik maar niets. We gaan een wandeling maken langs watervallen door de bossen richting een meer. Het is een wandeling van 4 à 5 uur. Het is een erg leuke wandeling. Het is door de bossen (vnl. denne) en het wordt steeds smaller en stijler en moeten van tijd tot tijd een waterval oversteken, waardoor het lopen niet zo snel gaat. We besluiten dezelfde weg terug te keren, omdat we niet weten hoeveel andere obstakels we nog tegen komen. Aan het eind van de middag rijden we naar het dorpje Littleton. Dit dorpje is iets groter, een gemiddeld dorp bestaat hier uit een paar huizen. We eten er wat en Ebbe kan voor het eerst een beetje op tijd naar bed.

Tot zover New England, wordt vervolgd.

Goeiemorgen, het is nu 3 september 2008, 11:00 en wij zijn in Franconia in x91the white mountainsx92.

Het reizen tot op heden verloopt op rolletjes!

Om 11 uur, 29 augustus is het dan zo ver. Rugzakken in de auto en Arie brengt ons naar Schiphol.

We hebben mazzel met de vlucht. Bij de gate moeten we even om andere zitplaatsten vragen. De vlucht is niet vol en krijgen 2 stoelen met een losse stoel ertussen voor Ebbe. Uiteindelijk verkast een man die op stoel 4 zat ook nog en hebben we de hele vlucht 4 plaatsen tot onze beschikking. Wat een luxe! Ebbe vind het allemaal wel gezellig en eet, drinkt en lacht gezellig mee. Ebbe is verder rustig, maar slapen daar heeft ie weinig zin in. Als hij eindelijk even aan het slapen is, krijgen we last van turbulentie en moet hij vastgezet worden waardoor hij weer wakker wordt. Slapen wil hij dan niet meer. Al met al gaat de tijd snel en landen we om 16:45 uur (7,5 uur later). Het duurt even voordat we door de douane zijn. De vingerafdrukken van al je vingers worden gescand en er wordt een foto gemaakt. Het voordeel van dat wachten is dat je dan bij de bagageband direct je rugzakken voorbij ziet komen.

Dan moeten we op zoek naar een hotel en naar het autoverhuurbedrijf. In vertrekhal C is een balie voor hotelreserveringen. Iemand had ons verteld dat we verplicht in Boston moeten overnachten (je zou in Amerika niet direct na een vlucht mogen gaan rijden), maar bij deze balie begrijpen we dat dit helemaal niet nodig is. We kunnen dus al richting Portsmouth rijden en volgens de medewerker komen we onderweg vanzelf hotels tegen. We zijn hier eigenlijk wel blij mee. Kunnen we nu alvast naar de plaats van bestemming rijden en hoeven we niet morgen weer op doorreis.

Dan op weg naar het autoverhuurbedrijf. We worden met een busje naar het bedrijf net iets buiten het vliegveld gebracht. Daar staat een Toyota Corolla klaar. Om kwart over zeven zijn we dan zover. We gaan op weg naar Portsmouth. Het is maar een uur rijden, maar omdat we een tussendoor weg pakken duurt het vxe9xe9l langer. Om 21:00 uur zijn we bij Portsmouth, en komen we terecht bij Americax92s best innx92s & suites. Het is Nederland dan 4:00 uur in de morgen en verlangen nu wel naar een lekker bed. Ebbe heeft heel weinig geslapen. Misschien 3 xe0 4 uurtjes over heel de dag. Ondanks dit heeft hij zich super goed gedragen. We hopen dat hij niet te vroeg wakker wordt! Voor het geval Ebbe dat wel mocht doen, zet Ed de wekker . Om 3 uur worden we gewekt! Niet door Ebbe maar door de wekker! Ed had er geen erg in gehad dat de telefoon nog op Nederlandse tijd stond. Ebbe wordt een half uurtje later wakker, maar valt iedere keer toch weer even in slaap tot 5:30 uur, dan is hij echt wakker! Dus het valt nog mee. Hopelijk wordt het iedere dag iets later!

Het voordeel is wel dat we vroeg aan het ontbijten zijn. Erg grappig in America. Van horen zeggen begreep ik dat het in Amerika niet zo vanzelfsprekend is ontbijt bij je overnachting te hebben. We hebben wel ontbijt bij de overnachting. Ze hebben hier een klein kamertje ingericht waar wat ronde tafeltjes en stoelen staan. Daar staat koffie, thee, jus dx92orange en melk en wat donuts, bagels en zoete cakegebak en jam. Dat kan je pakken.

We horen daar dat het dit weekend Labor weekend is voor de Amerikanen. Ze zijn hebben een lang weekend vrij, dus dat betekent dat het overal wat drukker zal zijn. We gaan een kijkje nemen in het stadje Portsmouth. We slenteren wat rond langs winkeltjes, het plein, terrassen en de Picatagua River. Om 11.30uur een heerlijk lokaal biertje en As een witte wijn, zit gelijk goed in de benen. Dan gaan we terug naar ons hotel, waar Ebbe en papa een heerlijk tukkie gaan doen. Om 16.00uur rijden we naar Yennes Beach. Staat niet in de Lonely Planet, maar op het terras van vanmorgen van Amerikanen die hier wonen te horen gekregen. Het is niet toeristisch, je kunt er heerlijk lopen en langs de kust staan hele mooie huizen volgens hen. We lopen een stuk langs het strand in het heerlijke avond zonnetje. Daarna kunnen we het toch niet laten nog even naar Kittery te rijden. Vanmorgen aan het ontbijt hadden de Amerikanen onderling het over deze plaats. Deze plaats staat bekend om zijn shopping malls en outlet stores. De Amerikanen vinden het really cool (de mannen dan wat minder ) en very chaep. Ze hadden een wagen vol tassen gekocht.

De winkels liggen langs de highway 1. Het zijn winkels met bekende en onbekende merken. We hebben niet zo lang, want de winkels sluiten om 21:00uur. Wij kunnen er alleen maar een paar teenslippers voor As uit kiezen. De rest is niet echt wat je zegt woh! Dat cheap valt best wel mee, vinden wij. En vaak uit de tijd kleding. Maar we hebben ons vermaakt tot 21.00 uur sluitingstijd. Ook Ebbe lag lekker te hangen in zijn wagentje. Maar een verse lobster en haddock (=vis) geven Ebbe weer energie. Om

21.30 in

het hotel was Ebbe totaal uitgeput. Zelfs met de luier verschonen werd hij niet meer wakker.

De volgende dag rijden we naar de White Mountains. Dit berggebied schijnt xe9xe9n van de mooiste stukken te zijn van New England. Het is ongeveer 3 uur rijden naar Lincoln waar wij in de omgeving een motel willen gaan zoeken. Een lekkere rustige rit over de snelweg en het laatste stuk een soort B-weg. In Lincoln stoppen we bij wat motels, maar krijgen daar niet het goede gevoel. De meeste motels liggen langs de weg, wel makkelijk maar als je er meerdere nachten wilt verblijven hebben we liever een rustigere locatie. We zijn het niet altijd eens met elkaar, maar op dit soort punten wel. We rijden door tot Franconia. Daar is Hillwinds Lodge, deze lodge heeft As gevonden via internet. Een klein niet toeristisch dorp, waar deze lodge rustig is gelegen aan een riviertje tussen de bossen. We worden ontvangen door een aardige en grappige Amerikaan (eigenaar). Hier zitten we top! We besluiten niet de kamers aan de rivier (groter en met super mooi uitzicht), maar  erachter. Rustiger en minder wind en meer zon op een grasveld. Het zal ongeveer 14.30 uur geweest zijn dat we hier arriveerde en belanden dan ook heerlijk op het grasveldje in de zon. Heerlijk een biertje, want rijden hoeven we niet meer vandaag. Ook Ebbe kan lekker jakkeren op het kleed, waar hij dan ook flink gebruik van maakt. Om 18.00 uur lopen we naar het centrum van Franconia (heeft volgens Lonely Planet 924 inwoners), maar stelt niets voor. Er is een restaurant met een pub, Dutch Treat genaamd. Een ouderwets restaurant, die bij in ons in Nederland geen klant zou hebben gezien en dus failliet zou zijn. De logde heeft het restaurant geadviseerd en bestempeld als aardig. Dat is het dan ook, maar niet meer dan dat.

De volgende morgen is het zeer helder weer. De eigenaar van de lodge checkt nog even het internet, de webcam van de Mount Washington, de vooruitzichten van die dag zijn zeer goed. We besluiten dan maar direct vandaag met de stoomlocomotief naar de top van Mount Washington te gaan, x93the coq railwayx94. Op het moment dat hij kijkt is het 0 graden aan de top (9:30) brrrrrrrrrrrrr! Dat wordt alle kleding aan die we hebben. Het zal nog wel iets warmer worden. We vertrekken van een hoogte van

900 meter

naar de top van Mount Washington van

2.096 meter

hoog. De trip duurt drie uur en dan ben je 20 minuten aan de top.

De stroomtrein deed zijn eerste rit in 1869. De trein is destijds gebouwd door Campton die zelf de berg beklom en door de slechte weersomstandigheden moest overnachten op de berg. Nog maar net overleefd kwam hij op het idee om een trein te bouwen naar de top, zodat iedereen de top veilig kan bereiken. Mount Washington wordt door veel bergbeklimmers beklommen en is een uitdaging vanwege de hevige wind die er bijna altijd raast.

We hebben de stoomtrein van 11:00 uur. Ebbe vind de heenreis maar slaapverwekkend, want hij slaapt bijna de hele tocht. Als we ongeveer op de helft zijn, wordt het steeds kouder en gaat het steeds harder waaien. Ik ben bang dat we met trein en al de lucht in gaan. Goed aangekleed gaan we op

2096 meter

een kijkje nemen. Ik heb weer even het gevoel op het dak van de wereld te zijn (Tibet). Alleen hier dan geen witte bergtoppen. Het uitzicht is schitterend! Helaas waait het er alleen een beetje! Je hebt het gevoel dat je zowat weggeblazen wordt en je moet echt tegen de wind inhangen.

20 minuten is zat aan de top en blij als we een uurtje later weer wat warmere temperaturen krijgen. Daarna rijden we naar North Conway, opnieuw een shopping walhalla. Dit keer is alles bij elkaar en kan je alles in een keer aanlopen. Vandaag hebben we meer succes. Voor Ebbe hangt er precies nog een Nike traingspakkie tussen, precies zijn maat en met de kleur oranje. Het pakkie kost ons $ 16 en bestaat uit trainingsbroek, t-shirt en trainingsjack. Echt een koopie! Hij maakt er nu al de blits mee.

De volgende morgen slapen we eens lekker uit. Je hebt hier een super groot bed, zox92n

3 meter

breed, x92s-Morgens kan Ebbe dan tussen ons in, wij nog lekker even langzaam wakker worden en Ebbe speelt rustig tussen ons in of valt ook nog even in slaap. Je kan hier overal bergtochten maken en de mogelijke routes en afstanden worden aangegeven. Ik heb helaas gelezen dat in de bossen veel x93black bearsx94 voorkomen. Eigenlijk niet zo raar want we zitten hier heel dicht bij Canada. In het informatieboekje wat we bij de lodge gekregen hebben staat wat je moet doen als je er eentje tegenkomt?!? Dit idee vind ik maar niets. We gaan een wandeling maken langs watervallen door de bossen richting een meer. Het is een wandeling van 4 xe0 5 uur. Het is een erg leuke wandeling. Het is door de bossen (vnl. denne) en het wordt steeds smaller en stijler en moeten van tijd tot tijd een waterval oversteken, waardoor het lopen niet zo snel gaat. We besluiten dezelfde weg terug te keren, omdat we niet weten hoeveel andere obstakels we nog tegen komen. Aan het eind van de middag rijden we naar het dorpje Littleton. Dit dorpje is iets groter, een gemiddeld dorp bestaat hier uit een paar huizen. We eter er wat en Ebbe kan voor het eerst een beetje op tijd naar bed.

Tot zover New England, wordt vervolgd.